-09-11-25  

 

கவியோகி வேதம்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  என்  கிராமத்து வீட்டில்1960-70வாக்கில் என் தாத்தாவையும்வீட்டையும் கவனிக்க  ஒருநல்லவேலைக்காரரிருந்தார். அவரைப்பற்றி ஒருசித்திரம்..--

 

 

மீசை நாய்க்கர் ஒருசுரங்கம்!-அவரின்

..மீசை!உழைப்பு!-கலைஅரங்கம்!

ஆசை யாகப் பலஆண்டு,-நெய்யை

…”ஆண்டே” மீசை  இவர் வளர்த்தார்!

 

இங்கிலீஷ் எழுத்து “டபிள்யூ’போல்-ஐயா!

..ஏனோ இதனை வளர்க்கின்றீர்?

பொங்கும் அலைபோல் வளைகிறதே!-ஐயா!

பூரிப் பு கண்ணில் தெரிகிறதே!”

 

என்றே கேட்டால் சிரித்திடுவார்!-“கின்னஸ்”

..இதற்கே பரிசாய்த் தரும்என்பார்!

இன்னல் இதனால் வரவிலையா?-என்றால்,

..எதில்தான் சிக்கல் இல்லை?என்பார்!

 

பாம்பாய் நெளியும் மீசையைப்போல்-இவர்

..பத்து கலையும் அறிந்திடுவார்!

வீம்புக் கிதனைச் சொல்லவில்லை-செய்யும்

..வேலை சொன்னால் மிகையுமில்லை!

 

ஈனும் பசுவுக் கருகிருப்பார்!-முதுகை

..இதமாய்த் தடவி வலிகுறைப்பார்!

பூனை உடலில் புனுகெடுப்பார்!-நீரைப்

…பூமி உறிஞ்சும் ஒயில்.இருக்கும்!

 

காளை முதுகின் உண்ணிகளை-விரைவாய்க்

…கரண்டி நெருப்பில் போடுகையில்,

வாளை மீன்தன் வால்சுழற்றி-நீரில்

..வட்டம் போடும் கலைதெரியும்!

 

ஜாதிச் சேவல் மடியில்வர-கேப்பை.

….ஜலம்கலந்தே ஊட்டுகையில்

ஜாதி மொக்கு விரியஅதில்-தேனீ

..ஜாலம் பண்ணும் நினைவுவரும்!

 

விடலைப் பனையின் குருத்தெடுத்தே-பாலர்க்கு

..விசிறி பண்ணித் தருகையிலோ

இடர்கள் களையும் இராமனுக்கே-பழம்

..ஈந்த ‘சபரி” முகம்தெரியும்!

 

மீசை வளர்க்கும் கலையிலும்தான்,–லட்சிய

..வேட்கை அன்றோ தெரிகிறது!

பூசை,’தெய்வம்’ இவர்அறியார்!-உழைப்புப்

…”பொழுதே” கடவுள் என்றறிவார்!

 

கரணை கரணை யாய்கைகள்!- நல்ல

..கடுவன் பூனை நாய்க்கர்முகம்!

கருத்த உருவம், “காளி’யைப்போல்!-எனினும்

..கருணை வடிவம் அவர்இதயம்!

.

மீசை நாய்க்கர் ஒரு சுரங்கம்!- அவர்

மீசை, உழைப்பு,.. கலைஅரங்கம்..(கவிஞர் வேதம்)

 

 

 

இன்னும் கொஞ்சம் சிந்திப்போம்..

**************************************(கவியோகி வேதம்)-08-11-25

எந்தத் தலைப்பிலும் எழுதும்   திறன்பெற்ற

அரங்கத் தலைவரை  அழகுற வணங்கினேன்;

என்னால் முடிந்த   எண்ணம்   தருகிறேன்;--

அந்த  நாட்கள்  எங்கு போயின?—ஆ!

சிந்தனை புரண்ட  சீர்மிகு  நாட்கள்;

கருத்துகள் உதிர்ந்து கனிதந்த நாட்கள்;

திரண்ட  உடனேயே திருப்திக்  கணங்கள்!

சீடர்க்  கெல்லாம்  அவற்றைப் பகிர்ந்து

புதுமைப் பாதை பூரித்த நாட்கள்,

எல்லாக் கணமும் எங்கு  போயின?

 அந்தக் கருத்துகள்,  ஆழச் சிந்தனை

முதுமை  வந்ததும்   முடங்கிப் போனவோ?

இளமை  இருப்பின்தான் மூளையில் இருக்குமோ?

உடுக்கை  இழந்தாற்போல் ஏனோ   ஆயினேன்!

மாத்திரை களில்தான்  யாத்திரை  தொடர்கிறது;

படுக்கையில்    வீழ்ந்ததும் பாதாளம் விரியுமோ?

கடுக்காய்   கொடுக்குமோ  கருத்துப் புதுமைகள்?

எத்தனை  புதுமைகள்! எத்தனை  பாதைகள்;

வெள்ளம்  வயல்களில் தங்காத வண்ணம்

வடிய புத்தியில்  வந்த   கருவிகள்,

வறட்சிக் காலத்தில்  முகிலைக் கொணர்ந்தே(வீடுமுன்)

மழையைத் திரட்டிய  சிந்தனைச்  சிதறல்கள்

ஊழல்கள் களைய  உதவிய ராணுவம்,

 சட்டக்  கிடுக்கியில்  அற்பரை நெருக்கல்,

என்றபல்  சிந்தனை  எல்லாம் போச்சே!

  கிராமங்கள் வளர உதித்த கருத்தும்

  மராமத்து செய்யாமல்   மங்கிப் போயிற்றே!

  மறதி  என்கிற பாம்பு  விழுங்கியதே!

.   சரிதான். சென்றது கனவாய்ச்  சரிந்தது;

   என்றே   கொள்கிறேன்.இனிவரும் கருத்தை

  ஏட்டில்  எழுதுவோம்;இளம் விஞ் ஞானிகள்

   கையில் தந்தால் புதுமை செய்வரே!

  சரியே;சின்னாள் போகட்டும்;  பார்ப்போம்.

 கருகிய மொட்டின்  பக்கமே இன்னொரு

 விரிந்த மொட்டு வளராமல் போகுமா?

நேற்றைய குயிலும் இன்றுவந்து   கூவாதா?

மனத்தை   இளமையாய்  வைப்போம்;

ஜனிக்கும்  ஆயிரம் சிந்தனை!தளர்விலை;

 நாளைய பாரதம் நன்றாய் இருக்கும்.

 சிந்தனைப்  பந்தல் சீராய்  விரியும்;

எனும்   நம்பிக்கை யுடனே  எழுந்தேன்;

வாழ்க  நேரிய எண்ணம்; வாழ்க என்-நாடு!(வேதம்)-

 

 My new Poem

**************

கற்பனைத் தேரேறி கவலையை மற;-

&&&&&&&&&&&&&&&&&&(கவியோகி வேதம்)26-04-20

கற்பனைத் தேரில்நீ பறந்து சென்றால்

  கவலையும் உன்னைவிட் டோடி டாதோ?

அற்பமாம் வேதனை முட்கள் எல்லாம்

   அந்தஓர் தேர்மூலம் மாய்ந்தி டாதோ?

.

 விண்ணில்உன் கற்பனை பாய்ந்து நின்றால்

   மேவிடும் காட்சிகள் இன்பமடா!-மனக்

 கண்ணிலே தென்படும் அமுதக் குடம்

   கவலை- அசுரரை மாய்த்துவிடும்!

 வளைந்து வானிலே பாயும்அந் நாரைகள்

    மாயையடா இந்த உலகம் என்னும்!

 உளையும்உன் எண்ணமாம் குப்பை எல்லாம்

    ஒன்றாக விண்ணிலே தேய்ந்து விடும்!!

   

பசுபதிவுகள்: 682. ஔவை துரைசாமி - 1

.                என் பழைய கிராமத்து வீடு  09-11-25

 &&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&(கவியோகி வேதம்)-

 

வாசற் புறத்தில்,- செண்பகப் பூக்கள்

   வாவா   என்றே   நம்மை அழைக்கும்;

ஆசை  கொண்டே  ரோஜாப் பூக்கள்  

  அன்புடன்    நெஞ்சைக்  கவர்ந்து   கொள்ளும் ; 

  

 பகலும் இரவும் பறவைக் கணங்கள்  

    பலவித  ராகத்தில்  கவிதை நெய்யும்;

குகைபோல் தெரியும்என்   தாத்தா இல்லம்

   கிராமப்   பகுதியின்  கொடை   வசந்தம்.

 

எத்தனை அறைகள் !எத்தனை ஜன்னல் !

.. எல்லாம் பார்த்தால் அதிசயப் பின்னல் !

. பித்தனைப்   போலே  குருவியை, கிளியை

..  பிரமிப்பாய்ப்  பார்த்துக் கொண்டி  ருப்பேன் .

 

  கொல்லைப் புறத்தின்   கதவு  திறந்து

    கூர்மையாய் ஆற்றின்  ஓசையைக்  கேட்பேன் ;

.. எல்லையில் லாத  இன்பம்  கொள்வேன் ;

   யாரும் அழைத்தால் கோபம் கொள்வேன்.  

 

. பார்க்கும் போதே நாரை  ஒன்று

  .. பச்சென்று   மீனை அலகில்    தூக்கும் .

. யார்க்கும்  அஞ்சா எருமை  ஒன்று

   எங்கிருந் தோவந்து நீரைத்  துளைக்கும். .

. .

காய்ந்த  மணலிலும் குழிகள்  தோண்டி

    கற்களைப்   படிபோல்  அடுக்கி  அடுக்கி

 பாய்ந்தே வருகிற தெளிந்த  நீரைப்

  பங்கு  போடுவர்  கிராமச்  சிறுமியர்..

 

என்னே   சொல்வேன் அன்றைய  அழகை!

  இன்றோ  வீடே சற்றே சிதிலம்!—ஓ!

முன்னாள் நினைவெலாம்   ஒதுக்கி விட்டேன் ;அதை

  முதியோர்  இல்லமாய் மாற்றி   மகிழ்ந்தேன் !(கவியோகி  வேதம் )-

     

--

 

சரணாலய அழகில் மயங்கி...

காலையில் முனகலாய் மதியம் சத்தமாய்
வேலை நிகர்த்த சொற்களாய்த் துளைக்க,..
காதைக் கிழிக்கும் சண்டையாய் முடிந்த
‘வேதனை தாம்பத்யம்’ நெஞ்சை வருத்த
மாலையில் கால்கள் தாமே பறவைச்
சோலைச் ‘சரணாலயம்’ நோக்கி இழுத்தன;
மனப்பறவை இறகுப் பறவைகளின் நாதத்தில்
மினுங்கி, முயங்கி, மகிழ்வுற,சாந்தமுற,
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்,-- குழப்பிய அந்த
வஞ்சச் சோக அலைகள் இயற்கையின்
அழகில் மொத்தமாய்க் கரைந்து போயின;
விழிகள், கவி-உள் அருவியோ டிணைந்தன;
எதிரே பார்க்கையில் விமானப் பாய்ச்சலாய்
முதிர்ந்த  புள்ஒன்று நீரை முட்டியதில்
உதிர்ந்தஓர் இறகின் வலியில் முனகி
பதமாய்க் கோதிப் படமாய்க் காட்டியது!
என்ன வேதனை? என்றே கேட்ட
வன்னத் துணையும் மருங்கில் அமர
இரண்டும் இப்போ நீண்ட மூக்கால்
உரசியே ஆகாயம் உற்றுப்பார்த்தன;
பெண்புள் கரிசனம் நெஞ்சைத்தொட்டது.
கண்ணால் பேசிய ஆணும் விழுங்கிய
மீனின் துணுக்கை ஊட்டி மகிழ்ந்தது;
வானிலும், புள்ளிலும் நிலவிய ஊடல்,
முடிந்தபின் கூடல் எனக்குஏன் இல்லை?
கடுமைதான் வாழ்க்கையா?கனிவிலா உறவா?
என்றே நினைக்கையில் எதிரே ஒரு-புள்
தன்அலகு திறந்து தளிர்நாக்கு நீட்டி,
எங்கோ அலைந்த தன்இணை அழைக்க
சங்கின் ஒலிபோல் நீரெலாம் அலை-அலை.!
இரண்டும் பரப்பில் இணைந்து கூடவும்
முறிந்தஎன் இரவுகள் மனத்தைப் பிசைந்ததே!
மீனே வேண்டாம் எனக்{கு}என் பதுபோல்
வீணே பறந்தஓர் புள்ளை மற்றவை
பார்த்துக் கலாய்க்க பட்டென ஒருமீன்
நேர்த்தியாய்த் துள்ளி வாய்க்குள் விழவும்,
புள்ளின் நாடகம் கண்டே அவைபோல்
துள்ளிஎன் கவிஉளம் தொடுத்தது சொற்களாய்!
பலப்பல வண்ணம்; பலப்பல ஆடல்;
சிலும்பிய காதல் சிறகுகள் நடனம்;
எல்லா அழகையும், இனியபல் அசைவையும்
பொல்லா மாலையின் பொழுதில் ரசித்தபின்,
எரியும் இரவை எண்ணியே திரும்பினேன்;
முறிந்ததோ இன்றைய நாளின் பரவசம்?
எனமனம் நொறுங்கும்; வாசலில் பார்த்தால்!..
 ‘என{து}இணை’ ..தளும்ப,.. இருகை அணைத்தே
வாரீர் விருந்தை உண்பீர்! வழங்குவீர்!
சோர்வே வேண்டாம்;சுகிப்போம் என்றதே!

சிரிப்புக் குரங்குகள்!

நண்பன் அழைத்திட நாவலூர் சென்றேன்!
.. நடுவழி! மக்கள்  ‘தர்ணா’;   இறங்கினேன்;
மண்டை   கிழிய  பெண்களின் கோஷம்!
.. "மனத்தை வாட்டிடும்  குரங்கை ஒழித்திடு!”
*
பாதையின்  குறுக்கே  படுத்தும்  அவர்கள்!
.. பதமாய்க்  காவலர் சொல்லியும்  கேட்கலை!
“வேதனை  ஐயா   குரங்குகள் தொல்லை!
.. விடிவு  தெரியாமல்  நகர்வது   இல்லை!..”-
*
குரங்கை  ஒழிக்கப்  பாதையை  மறிக்கும்
.. கூட்டம்   கண்டே  சிரிப்புவந்  தாலும்
“குரங்குகள்  கூட்டமாய்  வீட்டினுள்  வந்தே
.. குழந்தைகை  கடித்துப்  பண்டம்  பிடுங்குதே!
*
மதியம்  தூங்கிடில்  அடுக்களை  காலி!
.. மாலையும் காலையும் விரட்டலே ஜோலி!
பதைத்துக்  ‘கலெக்டர்’  உடன்செயல்  படணும்!
.. பாவியா  நாங்கள்-ஏன் அவஸ்தைப்  படணும்?
*
முனியனும்  கனியனும்   மந்தியூர்க் காரர்கள்!
.. முன்னால்  வந்தே   கலெக்டர்முன்  நின்றனர்!
இனிமையாய்ப்   பேசி.. “ஆயிரம்’ கேட்டனர்!
.. எல்லாக்  குரங்கையும் பிடிப்பதாய்ச்  சொல்லினர்!
*
ஒவ்வொரு  குரங்கும்   சாக்குப்  பையில்!
.. ஓட்டியே  சென்றனர்  கூண்டு லாரியில்!
செவ்வையாய்க்   கூடவே   இருவரும்  சென்றனர்!
.. சிரித்த   ட்ரைவருடன்  எங்கேயோ  விட்டனர்!
*
அடுத்த  வருடமே   ‘கீவளூர்’  பாதையில்
.. அட்ட  காசமாய்  மக்களின் மறியல்!
படுத்தின  அதேஅதே  குரங்குகள்  கூட்டம்!
.. பாவி   ‘முனியனுக்கு’ப்  பணத்திலே  நாட்டம்!

கண்போல் பக்தரைக் காக்கும் காளிகாம்பாள்

கண்போல் பக்தரைக் காக்கும்  காளிகாம்பாள்

பாரதியார் தினம்வணங்கிச் சிலிர்த்த தேவி!
.. பாடல்களை அவர்நாவில் வழங்கித் தேனின்
சாரம்போல் தான்இருந்த அன்னை! பக்தர்
...சன்னதியில் நெகிழ்ந்துநின்றால்  தானும் சூஷ்ம’ப்
பாரமுடை மனம்கொண்டே கனியும் அன்னை!
....பலவரங்கள் தரும்அம்மா! மலடி என்ற
சாரமில்லாத் திட்டுகளால் நொந்த பெண்கள்
...தாய்மைபெற்றார்! அருள்வாளே “காளி” காம்பாள்!

கடற்கரையில் முதன்முதலாய்த் தோற்றம் கொண்டாள்!
...கனிந் (து)இங்கே  தம்புசெட்டித் தெருவில்  தானே
இடம்பெயர,  விஸ்வகர்மாக் குலத்தோர், “தாயே!”
....எனப்போற்ற, அவராலே கோவில் கொண்டாள்!
படைவாளைச்  சத்ரபதி   “சிவாஜி”,  முன்னால்
... பணிந்துவைத்தார்! “இவள்”போரில்  வெற்றி தந்தாள்!
அடையாளம்,(?)- இவண்‘சிலை’யாய்க்  காண்பீர்! பாட்டால்
... ஆர்ப்பரிப்பீர்! அருள்பெறுவீர்! உணர்ச்சி கொள்வீர்!

சென்னியம்மன் பேரு(ம்)இவள் கொண்டாள்! லக்‌ஷ்மி
...சேர்ந்தகண்ணும், வலது-‘சரஸ் வதி’யும் கொண்டாள்!
உன்னிவந்த  கலைஞர்க்கே பொருளும், கல்வி
...ஒப்பில்லா நலம்யாவும்  தந்த தாலே
 ‘சென்னியம்மா!’- எனப்பலரும் இவளைப் போற்ற
... ‘சென்னை’இதே எனநகர்ப்பேர் மாற லாச்சே!
கன்னியர்கள்  திருமணம்தான்  நடக்க வேண்டிக்
...கால்நடையாய்ச் சுற்றிவந்தால்  ‘அது’ந டக்கும்!

காலையிலே வாருங்கள்! நாத்தி கர்கள்
..கண்பனிக்க வேண்டுவரே! சிரித்தே அம்மா
பாலையுமே தான்கொடுத்துப் பலதும் ஈவாள்!
.. பதவிகளை இவளருளால் பெற்ற பேர்கள்
மாலைகொண்டு நெகிழ்ந்(து)அழுவார்! பார்த்துள் ளேனே!
.. மாயை,மன மாச்சர்யம் இவள்முன் நில்லா!
சூலம்தான் எதற்காகக் கையில் கொண்டாள்?
..சூறைபோல்  ‘மனம்’பெயர்க்க!.-. தெளிவீர்  நீரே!